Od Deucaliona Cd. Penki

Uśmiechnąłem się pod nosem, choć wcale nie było mi do śmiechu.

-Może i piękny. Ale chyba nie tylko my tak twierdzimy-powiedziałem, po czym zadarłem głowę w stronę lasu z którego wydobywała się dość głośna muzyka. 

-Przypominają się stare czasy-powiedziałem po czym strzeliłem karkiem (nie dosłownie, to przenośnia)

-Fakt.-powiedziała Penki, choć sam śmiem twierdzić, że jeszcze niedawno ona sama się tak bawiła i wykradała z poza akademickich murów. 

-No cóż.. Widzę, że idziesz na przebieżkę.-powiedziałem, na co panna tylko skinęła głową

-Mam nadzieję, że nie obrazisz się, jeśli Ci potowarzyszę-powiedziałem a na mojej twarzy pojawił się lekko szyderczy uśmiech

Kobieta ruszyła truchcikiem, ja dotrzymywałem jej tępa szybszym krokiem. Z każdą minutą robiło się ciemniej... Bardziej mrocznie.. Tak. Mrok to zdecydowanie coś co kocham, czasem myślę, że powodem tych zjawisk (pogodowych [duże zachmurzenie i te sprawy]) jestem ja sam..

Im bliżej byliśmy lasu, tym lepiej słyszalna była muzyka. Bez problemu rozróżniłem ją (muzykę) od głosów naszych "kochanych" uczniów. Weszliśmy w strefę mrocznej części lasu, a w tym samym momencie naszła mnie dziecinna myśl

-Może by ich tak postraszyć? -mruknąłem

Panna Penki potraktowała to pół żartem, pół serio. Szczerze powiedziawszy..nie było mi zbytnio do śmiechu, ale patrzeć jak dzieciaki uciekają w popłochu to radość dla moich przekrwionych, zmęczonych oczu. Przymknąłem oczy, biorąc przy tym głęboki oddech. Gdy je otworzyłem, przyjąłem postać gigantycznego, zmutowanego wilka. Pewnie, gdybym zobaczył się teraz w lustrze, to sam bym się siebie wystraszył. Najpierw czmychnąłem niezauważenie w krzaki, kolejno powoli wyłaniając się z tafli cienia. Pierwszy zauważył jak mniemam Stiles? Jeden z łowców, tak..to zdecydowanie on. Wszędzie poznałbym tę twarzyczkę z rysami typowymi dla Stiliński'ego. Zawarczałem pokazując przy tym zęby, chłopak chciał wyciągnąć coś ala kusza, choć wątpię, że zraniłby mnie drewnianymi badylami(?), bo nie wiem jak inaczej miałbym to nazwać.

W tym momencie dałem sygnał dla Panny Penki, która natychmiastowo wbiegła i zarządziła "ewakuację" z tego miejsca. Gdy "tłum, który tworzyło nie więcej niż 6 osób uciekł w popłochu, ja dogasiłem ognisko i przybrałem moją naturalną, choć może poprostu ludzką postać.

Bez trudu dogoniłem Penki, która zwolniła, gdy tylko zobaczyła, że "dzieciaki" wybiegły z lasu.

-Nie musisz nic mówić-rzekłem i zaśmiałem się po czym wsunąłem na nos okulary uprzednio podniesione i otrzepnięte ze ściółki. Odwróciłem się w stronę Penki.

-Idziemy?

<Penki?>

373 słowa +85 monet